| تبليغات | X |
بابی جنی
 زندگی زندان است
و خداوند مرا زندانی کرد مثل بلبل که برایت می خواند در قفس و تو شاد می شوی گر چه او غمگین است اما گاهی به او دانه می دهی گاهی برایش آب می ریزی و او دعایت می کند و خوشحال می شود و راضی از اینکه تو چه مهربانی!... |
پسرک تنها بود پسرک تنها بود پسرک جدا از آدمها بود
روز اول که سراغم آمد می خندید طاقت خنده ی او طاقت بغض خودم یک شب سرد و سیاه باران می آمد و خدا گریان بود پسرک درد دلش را می گفت من به او می گفتم: « نکند بگریزی! اگر اینجا تنگ است اگر اینجا تاریک لااقل بوی خدا می آید اینجا تار و پود همه چیز به خدایی وصل است آخر این سفر اما همه ی بافته ها سوخته اند.» هر چه می دانستم من برایش گفتم او ولی گوش نمی کرد هرگز و من حتی این را هم می دانستم پسرک گریان رفت... بعد از آن روز دگر از پسرک خبری نشنیدم عده ای می گفتند پسرک رفت به دنیای دگر اما... پسرک رفت به منظور عدم مقصدی داغ و کبود و من آنجا بودم... و من آنجا بودم... بابی جنی (خودم گفتم به خدا...!) نوشته شده توسط بابی جنی | لینک ثابت | موضوع: |
|
 
|